Tag Archives: insan kullanmak

Bağlanmayacaksın! Kullanacaksın!

smirk-face-oasim
“Bağlanmayacaksın!” diyor ya Can Yücel üstüne basa basa…

İnsanoğlu bana göre nötr gelir dünyaya. İçindedir herşey, açılmamış  bir kutudadır hepsi. Neye ihtiyacı olursa seneler içinde onu açar ve kullanmaya başlar. Sonradan öğrenmez, ihtiyacı olur!

Yani kötü insanın kötülüğe ihtiyacı olmuştur ve kullanmıştır. Diğer kutularda ne olduğunu hiç merak etmemiştir. Yani benim diyeceğim şu ki; herşeyi çevremizden öğreniriz. Çok klişe bir felsefedir, insanı insan yapan çevresidir, yaşamak zorunda olduklarıdır…

Can Yücel diyor ki; 
“Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki” 

Ne kadar haklı ama bugün aklıma geldi. Birşey eksik bu şiirde. Söylenen sözler kusursuz ama birşey eksik.

“Bağlanmayacaksın ve kullanmayı öğreneceksin” olsa sanki ‘cuk’ otururmuş.

Hatta direk “Bağlanmayacaksın” yerine “Kullanacaksın” olsaymış daha iyi olurmuş.

Senelerdir çözemediğim birçok konu var. Onlardan hala ve hala çözemediğim “KULLANMA” mantığı.

Bir insan, bir insanı neden kullanır?

Neden?

En yakınları olsa bile “Neden kullanır?”

Daha açık bir soru sorayım “Abi insan kullanmak nedir?”

Hayır, anlayamadığım pek çok noktası var bu işin ama bu insanların bir yeteneği, aldığı bir sertifikası filan mı var?

Her seferinde nasıl bu kadar kusursuz olabiliyorlar?

Hadi kullanmayı anladım diyelim, işi olunca ya da olamayınca neden paçavra gibi kullanır atar.

Bu “Kullanma” mantığı sadece arkadaşlık, iş görme vb. olaylarda olmuyor ki! Aşka bile karışmış. İnsanlarda kullanarak kendi egolarını tatmin etme gibi saçma sapan bir huy gelişmiş. Böylece kendilerini çok kurnaz, kusursuz ve huzurlu hissediyorlar.

Yani başkalarının hataları ve başarılarını ya da sevgilerini kullanarak nasıl bir ego tatmini oluyor anlamıyorum.

Kendi adıma konuşmak gerekirse, maalesef kötü bir özelliğim var. Egolarım yüksek! Ama bunu şimdi çok trend olan başkalarını kullanma mantığı ile yapmıyorum. Ben daha çok “Ben sevdim!”, “Ben başardım!” ve öznesi ben olan işler yaptığımda egolarım tatmin oluyor.

Bazen diyorum ki; “Olmamışım ben!”

Çünkü bu iş küçüklükten başlıyor. Düşünüyorum da; bana hiçbir zaman birşey istediğimde birilerini kullanmam gerektiği öğretilmedi. Başkalarının duyguları ile oynamanın kendi onurunu zedelediği, küçük düşürücü ve basit olduğu gösterildi.

Hala olmadım çünkü bir tatlı söze, bir samimiyete ve daha birçok anlık güzel şeye anında kanabilme yeteneğine sahibim bunca şeyden sonra bile. Hala anlayamıyorum insanların bana ne niyetle yaklaştığını…

Peki, biz neden kullanırız? İnsanlar neden birbirlerini kullanır, işine yaramayınca da sinirlenir bir köşeye atarlar?

Sanırım ben bu soruyu daha çok soracağım, bu konuyu daha çok sorgulayacağım gibi geliyor…

İyi Geceler…